.....: گناه من چیست؟! :.....

هراسانم ؛دل نگران آینده ای که نمی دانم چه خواهد شد.

حتی مجالی برای آزادانه اندیشیدن درباره ی فرجام آرزوهایی که در ذهن پرورانده ام نمی بینم.

 آیا چشمان کسی به اندازه ی من اشکبار صحنه ای به ظاهر عادی بوده است ؟

 آیا کسی پیدا می شود که به خاطر کفش های پاره ی پسرکی یا قامت خمیده ی پیر مردی ،

 دستان پینه بسته ی پدری یا چشمان بارانی مادری در غم فرزند روزها و شبها خنده را بر خود حرام

 کرده باشد ؟

  ۰۰۰۰۰۰۰ 

 من کیستم ؟

 کدام آسمان وجودم را پرورانده و با لالایی و صدای چه گاهواره ای به خواب رفته ام

 که اینچنین دلتنگ یک مشت آب و یک جرعه خاک می شوم ؟

 مگر نگفته اند که آسمان همه جا یکرنگ است و زمین گورستان آدمی ؟

 پس چرا من ، این من پژمرده هنوز آسمان دلم در شب ِ بیقراری آبی است

 و زمین زیر پایم پروراننده ی شقایق های سرخ ؟

 آیا من اینگونه می اندیشم یا که این آسمان و زمین هستند که چنین چشمهای مرا پژواک می دهند ؟

 سالیانی است که در قاب خاک گرفته ی آینه دیده به دیده ام دوخته ام

 و به اشکهای روان بر گونه هایم سوگند خورده ام که همچنان آفتابی باشم ؛

 نور بپراکنم و روشنی بخشم و هماره آسمان دلم را سر به سر ستاره باران کنم

 تا هیچ ابر کینه ای راه نیابد به این بیکران آبی ِ روشن . اما افسوس که ناپاکان سنگ صفت شکستند

این آینه ی آرام را . نمی دانم تقصیر من بود که زلالینه می پنداشتم هر روانی را یا ساده بودن آینه ام که

 می نمایاند به هر ساحری اسرارش را .

 آینه را و شکستند و رفتند و تنها تبسم پراکندند و هیچ مدافع ، پناه و هیچ فکری که برایش مهم باشد

 یا حتی هیچ نگاه پرسشگر و مؤاخذه گری نبود که امیدم شود و تمام امیدها تنها خیالی بودند

 و شاید مرا نشاید قدر و قیمت . آب از آب تکان نخورد و من نگریستم و ایستادم.

 لب فرو بستم و هیچ واژه ای که بوی نفرت دهد بر زبان نیاوردم.

 دیگر تاب مقاومت برابر ابرهای طوفان زای کینه را ندارم و سوگند می خورم آفتابی نبودن را.

 دیگر آفتابی نخواهم بود و ازآه یتیمان بغضم نمی گیرد.

 بوی کاهگل های آن روستا و گریه های کودک همسایه مهربانم نمی کند

 و از زمین خوردن پیر مرد کهنسال خنده ام می گیرد

 و شاید هیچ حسی این وجود بی وجود و خسته را فرا نخواهد گرفت.

 نه ؛ نه این گناه من نیست. اصلا ً این من دیگر من نیست.

 این گناه را پای کسانی بگذارید که آسمانشان ظلمانی تر از شب است

 و زمینشان کشتار گاه قاصدک ها . این گناه را پای این کر کسانی بگذارید

 که نقاب انسانیت بر چهره زده اند و در صفحه ی زمان ثانیه های آبی زیستن را به تاراج می برند.

 خون می نوشند و قلبها را به دندان می گیرند و پایان هر وعده قهقهه های رکیک و گیج کننده می زنند

 و در خماری مستی امروز و انتظار مستی فردا ، فردایی که معلوم نیست

 برای چندین نفر بدترین آینه باشد به خواب می روند...