آخرین عشق

                                         عشق؛ یعنی شعله بر خرمن زدن

                                عشق؛ یعنی رسم دل برهم زدن

                     عشق؛ یعنی یک تیمم یک نماز

                               عشق؛ یعنی عالمی راز و نیاز

                                        عشق؛ یعنی با پرستو پر زدن

                              عشق؛ یعنی آب بر آذر زدن

                     عشق؛ چشمی است که گاه

خود را به کوری میزند

تا از خیابان عبورش دهی

بی آنکه بدانی، عبورت داد

روزهان با او بودن به سان نفسی گذشت

لحظه ی وداع نزديک بود

و آشوبی در دل برپا

که نگارا جواب نامه ی ما را چه شد؟

هرگز تو را فراموش نخواهم كرد حتي اگر مرا از ياد ببري و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا كه تو را دوست دارم ديوانه وار عاشقت شدم چرا كه مهرباني را در وجودت ديدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي و اگر تو نبودي هرگز عاشق نمي شدم

نه تو از عشق من دست مي كشي و نه قلب من از عشقت روي گردان مي شود

سوگند كه وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مژگانت اشاره اي كني

فرسنگ ها راه خواهم پيمود چرا كه شب عشق بسيار طولاني است و قلبم در آرزوي تو

می سوزد.

آنگاه كه از برابر ديدگانم دور شوي خورشيد وجودت پنهان مي گردد

و ابرهاي غم و اندوه مرا دربر مي گيرند و به دنياي غريبي مي برند

هميشه در قلبم حضور داري و عشقت زندگي ام را گلباران كرده است

تمامي اين دنيا را با قلبي پر از رمز و راز به دنبالت طي كردم

محبوبم هميشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند ...

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

بخدا غنچه ی شادِ بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبس بی حاصل

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویران ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش..