سرنوشت

اومدی تو سرنوشتم

بی بهانه پا گذاشتی

قصه های عاشقی رو

تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت

دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت

همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار

نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتند

حس عاشقی همینه

 

اگـــــر از من تـــو بپرسی

رنگ عاشقی چه رنــــگه

من میگم رنگش سیـاهه

امــا بــاز واسم قشنـــگه

دنگ...دنگ...دنگ...

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ

زهر این فکر که این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من

لحظه ام پر شده از لذت

یا به زنگار غمی آلوده است

لیک جون باید این دم گذرد

پس اگر می گریم

گریه ام بی ثمر است

و اگر می خندم، خنده ام بیهوده است

دنگ... دنگ...

لحظه ها می گذرد

آنچه بگذشت، نمی آید باز

قصه ی هست که دیگر

نتواند شد آغاز

مثل اینست که یک پرسش بی پاسخ

بر لب سرد زمان ماسیده است

تند بر می خیزم تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

رنگ لذت دارد، آویزم

آنچه می ماند ازین جهد به جای:

خندهء لحظه ی پنهان شده از چشمانم

و انچه بر پیکر او می ماند:

نقش انگشتانم

دنگ...

فرصتی از کف رفت

قصه ی گشت تمام

لحطه باید پی لحطه گذرد

تا که جان گیرد در فکر دوام

این دوامی که درون من ریخته زهر

وا رهاینده از اندیشه ی من رشتهء حال

وز رهی دور و دراز

داده پیوندم با فکر زوال

پرده ای می گذرد       پرده ای می آید

می رود نقش پی نقش دگر

رنگ می لغزد بر رنگ

ساعت گیج زمانه در شب عمر

می زند پی در پی زنگ:

دنگ...

      دنگ...

               دنگ...

 

دفتر بی خاطره

دفتر خاطره ای پاک و سپید

  نه در او رسته گیاهی؛ نه گلی

    نه در او مانده نشانی؛ نه خطی

      اضطرابی؛ تپشی؛ خون دلی....

 عمر من چون مردابی ست

         راکد و ساکت و آرام و خموش

               نه در او نعره زند موج و شتاب

                              نه ازو شعله کشد خشم و خروش

بی تو....

 

من ازین غفلت معصوم تو ، ای شعله پاک!

 بیشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم

  منشین با من، با من منشین

    تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم؟

      تو چه دانی که پس هر نگه ساده من

         چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟

یا نگاه تو که پر عصمت و ناز

  بر من افتد، چه عذابی و ستمی ست؟

    دردم این نیست ولی....

       دردم اینست که من بی تو دگر

          از همه دورم و بی خویشتنم

  تا جنون فاصله ای نیست، ازینجا که منم

    مگرم سوی تو راهی باشد

    چون فروغ نگهت

   ورنه دیگر به چه کار آیم من

                              بی تو؟

                                             چون مرده ی چشم عسلت....

---

......: نا امیدی :......

روز گار نا مهربان بود و من نیز گریزان

حس می کردم که بخت به من رو آورده

قلبم را به خاطر تو زیر پا می نهم

چون از تنهایی احساس نا امیدی می کنم

می دانم که جانم را در راه عشق تو خواهم داد

اما هیچ وقت پشیمان هم نخواهم شد

سپردن قلبم بدست تو

راهیست بسوی رؤیا های که یه لحظه هم آنها را فراموش نمی کنم

که آن لحظه ها مرا بسوی رؤیا های مورد علاقه ام باز می گرداند.....

                        ولی از تنهایی احساس نا امیدی می کنم

                                  چون من بی تو تنها تر از تنهایم...

تنگ غروب

تیرگی می آید        دشت می گیرد آرام

قصه ی رنگی روز     می رود رو به تمام

        شاخه پژمرده است

        سنگ ها افسرده است

                                           رود می نالد

                                           جغد می خواند

         غم بیامیخته با رنگ غروب

         می تراود ز لبم قصه ی سرد

                                                  دلم افسرده درین تنگ غروب.